Blog

W niedzielę 1 września 1946 roku rozegrane zostały pierwsze mistrzostwa okręgu kieleckiego w lekkiej atletyce. Zawody odbywały się przed południem (od godz. 9) i po południu (od godz. 16) na zbudowanym tuż przed wojną stadionie Miejskiego Ośrodka Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego, gdzie obecnie znajduje się stadion piłkarski.

Brało w nich udział około stu lekkoatletów z sześciu klubów: Tęcza, Dąbrowszczak, Lechia, Ludwików z Kielc, Radomiaka z Radomia oraz Zrywu. Ten ostatni stanowił wojewódzką reprezentację organizacji Związek Walki Młodych, startowali w jego barwach zawodnicy z Kielc, Radomia i Częstochowy. Mimo zapowiedzi nie przyjechali lekkoatleci z Ostrowca Świętokrzyskiego, Jędrzejowa, Sandomierza, Skarżyska-Kamiennej, Starachowic i Sędziszowa.

Rywalizacja toczyła się nie tylko tytuły indywidualnych mistrzów okręgu, ale także w klasyfikacji drużynowej. Tęcza Kielce, która zwyciężyła w punktacji mężczyzn, zdobyła puchar inż. Otmara Kwiecińskiego, dyrektora Huty Ludwików w Kielcach. Najlepszy wśród kobiet Zryw otrzymał puchar wicewojewody kieleckiego Henryka Urbanowicza.

Zawody, których sędzią głównym był porucznik Jędrzejczyk, stały na kiepskim poziomie. „Wyniki nie były najlepsze, a powodem tego kiepska pogoda (deszcz, wiatr), rozmokła bieżnia i śliskie boisko (przy rzutach). Na zawodach nie osiągnięto nawet takich wyników, jakie osiągali lekkoatleci kieleccy i radomscy na treningach” – ocenił  „Dziennik Powszechny”. „Mistrzostwa na błocie i przy wietrze. Słabe wyniki lekkoatletów Kielecczyzny” – informował w nadtytule i tytule wydawany w Częstochowie „Głos Narodu”.

Stosunkowo najlepsze rezultaty, na poziomie drugiej dziesiątki krajowej, uzyskali w biegu na 5000 m Hrynkiewicz z wojskowego Dąbrowszczaka (16.17,8) oraz Durlik z Lechii (16.25,8). Komisja Statystyczna PZLA uznała jednak te wyniki za wątpliwe. Wynik Hrynkiewicza był jednak uznawany jako rekord okręgu przez Kielecki OZLA. Z pozostałych konkurencji na wyróżnienie zasługuje osiągnięcie Józefa Jaworskiego z Radomiaka, który rzucił dyskiem 38,50 m.  Ten znany już przed wojną miotacz i wieloboista wygrał także zdecydowanie rzut oszczepem. Po dwa tytuły mistrzowskie zdobyli również: Henryk Tumiłowicz ze Zrywu i Małecki z Radomiaka w biegach oraz wszechstronny Zygmunt Florczyk z Tęczy w skoku o tyczce i w pchnięciu kulą. Wśród pań, gdzie rywalizacja stała na jeszcze niższym poziomie niż u mężczyzn, cztery konkurencje wygrała Zenobia Górecka ze Zrywu.

Oto wyniki pierwszych historycznych mistrzostw okręgu kieleckiego:

Kobiety

60 m – 1. Krzemień 10,1, 2. Kuśmider 10,3 (obie Zryw), 3. Lidia Florczyk, Tęcza 10,4, 4. Słomińska, 5. Lesisz (obie Zryw);

100 m – 1. Zenobia Górecka 15,8, 2. Kuśmider 17,1, Słomińska 18,0, 4. Cymer (wszystkie Zryw), 5. Dziedzic, 6. Makowska (obie Ludwików);

200 m – 1. Zenobia Górecka 34,2, 2. Soczówka 34,8 (obie Zryw), 3. Dziedzic, Ludwików 38,5, 4. Słomińska, Zryw, 5. Makowska, Ludwików, 6. Lesisz, Zryw;

wzwyż – 1. Zenobia Górecka, Zryw 1,05, 2. Lidia Florczyk, Tęcza 1,00, 3. Krzemień, Zryw 0,95, 4. Makowska, 5. Dziedzic (obie Ludwików);

w dal – 1. Zenobia Górecka 3,60, 2. Krzemień 3,47 (obie Zryw), 3. Lidia Florczyk, Tęcza 3,46, 4. Soczówka, Zryw, 5. Dziedzic, 6. Makowska (obie Ludwików);

kula – 1. Lidia Florczyk, Tęcza 7,74, 2. Zenobia Górecka 7,54, 3. Soczówka 6,20, 4. Krzemień (wszystkie Zryw);

dysk – 1.  Sowińska 20,90, 2. Dziedzic 17,85, 3. Wanda Kasiura 17,35 (wszystkie Ludwików), 4. Lidia Florczyk, Tęcza, 5. Makowska, Ludwików;

Punktacja drużynowa: 1. Zryw Kielce 136 pkt, 2. Ludwików Kielce 54, 3. Tęcza Kielce 26.

Mężczyźni

100 m – 1. Zawielak, Dąbrowszczak 12,4, 2. Tadeusz Ksel, Tęcza 12,4, 3. Maciej Piwowoński, Lechia 12,4, 4. Pawlaszczyk, Dąbrowszczak, 5. Henryk Tumiłowicz, Zryw, 6. Mondasik, Dąbrowszczak;

200 m – 1. Henryk Tumiłowicz, Zryw 25,5, 2. Tadeusz Ksel 26,0, 3. Wiesław Kurzyk 26,1 (obaj Tęcza), 4. Kamiński, 5. Michalski (obaj Dąbrowszczak), 6. Siudak, Lechia;

400 m – 1. Henryk Tumiłowicz, Zryw 57,6, 2. Kamiński, Dąbrowszczak 59,4, 3. Pietrzak, Tęcza 65,0, 4. Golaszewski, Dąbrowszczak, 5. Tomaszewski, Tęcza, 6. Jaśkiewicz, Zryw;

800 m – 1. Małecki, Radomiak 2.19,3, 2. Edward Radomski 2.21,2, 3. Kazimierz Sławiński 2.21,9 (obaj Tęcza), 4. Tusznio, Dąbrowszczak, 5. Jędra, Zryw, 6. Batko, Lechia;

1500 m – 1. Małecki, Radomiak 4.50,6, 2. Golaszewski, Dąbrowszczak 4.50,9, 3. Hrynkiewicz, Dąbrowszczak 4.51,9, 4. Maniak, 5. Stawiarski (obaj Dąbrowszczak), 6. Batko, Lechia;

5000 m – 1. Hrynkiewicz, Dąbrowszczak 16.17,8, 2. Durlik, Lechia 16.25,8, 3. Edward Radomski, Tęcza 16.39,2, 4. Pawlak, Dabrowszczak, 5. Małecki, Radomiak, 6. Jędra, Zryw;

4×100 m – 1. Dąbrowszczak I (Pawlaszczyk, Zawielak, Mondasik, Lichocki) 50,2, 2. Tęcza (Ksel, Pęczek, Kurzyk, Pietrzak) 50,4, 3. Lechia (Piowowoński, Łęski, Woźniak, Kowal) 50,8, 4. Dąbrowszczak II;

sztafeta olimpijska (100 – 200 – 400 – 800 m) – 1. Dąbrowszczak I (Zawielak, Pawlaszczyk, Kamiński, Golaszewski) 3.59,7, 2. Dąbrowszczak II (Mondasik, Michalski, Lichocki, Maniak) 4.10,5, 3. Tęcza I (Florczyk, Pęczek, Pietrzak, Sławiński) 4.12,2, 4. Tęcza II, 5. Dąbrowszczak III, 6. Radomiak;

wzwyż – Siudziński, Radomiak 1,50, 2. Zygmunt Florczyk 1,45, 3. Kazimierz Sławiński 1,41, 4. Klimek (wszyscy Tęcza), 5. Jakubowski, 6. Michalski (obaj Dąbrowszczak);

tyczka – 1. Zygmunt Florczyk, Tęcza 2,65, 2. Józef Jaworski, Radomiak 2,60, 3. Jan Lipczewski, Tęcza 2,60, 4. Siudziński, Radomiak, 5. Jakubowski, Dąbrowszczak, 6. Kazimierz Sławiński, Tęcza;

w dal – 1. Tadeusz Ksel, Tęcza 6,00, 2. Zawielak, Dąbrowszczak 5,85, 3. Maciej Piwowoński 5,75, 4. Stanisław Kowal 5,60 (obaj Lechia),  5. Siudziński, Radomiak 5,58, 6. Zygmunt Florczyk, Tęcza 5,55;

kula – 1. Zygmunt Florczyk, Tęcza 11,14, 2. Stradowski, Lechia 10,70, 3. Józef Jaworski, Radomiak 10,25, 4. Kottas, Dąbrowszczak, 5. Siudziński, Radomiak, 6. Zawielak, Dąbrowszczak;

dysk – 1. Józef Jaworski, Radomiak 38,50, 2. Zygmunt Florczyk, Tęcza 33,65, 3. Stradowski, Lechia 32,80, 4. Salwa, Tęcza, 5. Jan Łęski, Lechia;

oszczep – 1. Józef Jaworski, Radomiak 48,25, 2. Zygmunt Florczyk 42,27, 3. Tadeusz Ksel 39,82 (obaj Tęcza), 4. Stradowski, Lechia, 5. Tobolewski, Tęcza;

Punktacja drużynowa: 1. Tęcza Kielce 166 pkt, 2. Dąbrowszczak Kielce 165, 3. Radomiak Radom 93, 4. Lechia Kielce 41, 5. Zryw (Kielce, Radom, Częstochowa) 32, 6. Ludwików Kielce 11.

Opracowano na podstawie: „Dziennik Powszechny”, Radom – Kielce, nr 229, 245, 248 z 1946 roku; „Głos Narodu”, Częstochowa, dodatek „Sportowiec” z 9 września 1946 roku.

Pięć medali mistrzostw Polski – dwa brązowe Krystyny Aleksanderek, brązowy Kazimierza Kunata oraz złote młodzików Stanisława Molendowskiego i Janusza Ostaszewskiego – przyniósł lekkiej atletyce Kielecczyzny rok 1955.

Kunat ze Stali Ostrowiec w zimowych mistrzostwach Polski w Warszawie zajął trzecie miejsce w rozgrywanym na otwartym powietrzu konkursie rzutu młotem z rezultatem 49,52 m. W sezonie letnim regularnie rzucał już ponad 50 m i znalazł się w grupie polskich lekkoatletów, która wiosną wyjechała do ówczesnej Niemieckiej Republiki Demokratycznej. 28 maja wystartował w Erfurcie w zawodach, w których prócz gospodarzy i Polaków wzięli udział także zawodnicy Węgier, Czechosłowacji oraz Berlina Zachodniego. Rzucił młotem 51,50 m, zajmując czwarte miejsce. Najlepszy okazał się drugi reprezentant Polski Olgierd Ciepły z wynikiem 54,16 m, drugi był Węgier Kapecs (53,41), a trzeci Niemiec Riechtl (52,52).
Występ Kunata w Erfurcie był pierwszym zagranicznym startem lekkoatlety z Kielecczyzny w historii. Drugi ten sam zawodnik zaliczył 1 czerwca w Jenie, gdzie rzucił młotem 53,20 m i przegrał różnicą 65 cm tylko z Ciepłym. 5 czerwca ostrowczanin wystąpił jeszcze na zawodach w Gerze, zajmując czwartą lokatę w rzucie dyskiem z najlepszym rezultatem w karierze 43,43 m.

W rozgrywanych pod koniec października mistrzostwach Polski w Łodzi 20-letni Kunat uplasował się – podobnie jak w 1954 roku – na szóstym miejscu wśród młociarzy, rzucając 50,95 m. Po sezonie powołany został do służby wojskowej i przez kolejne dwa lata reprezentował barwy CWKS i Legii Warszawa. W 1956 roku zdobył dla stolicy wicemistrzostwo Polski w rzucie młotem, wystąpił też w reprezentacji Polski w meczu z Francją.
Jeśli chodzi o mistrzostwa naszego kraju w 1955 roku w Łodzi, to najlepiej z lekkoatletów Kielecczyzny wypadła w nich Krystyna Aleksanderek z radomskiej Stali, która wywalczyła brązowy medal w 5-boju. Ponadto zajęła ósmą lokatę w skoku w dal. Lepiej w tej konkurencji radomianka spisała się w mistrzostwach zimowych w hali warszawskiej AWF, w których była trzecia z rezultatem 5,27 m.
Udanie w mistrzostwach Polski zadebiutowała w 1955 roku Krystyna Snop ze Stali Ostrowiec. Najpierw wiosną w biegu przełajowym na 1,5 km zajęła piąte miejsce, a jesienią na łódzkim stadionie wygrała finał B na 800 m z czasem 2.20,6.

Startujący w Łodzi z kontuzją Bogdan Winiarski ze Stali Skarżysko rzucił dyskiem tylko 37 m i odpadł w eliminacjach. Wcześniej jednak z powodzeniem rywalizował z najlepszymi w Polsce. W maju w Spale dwukrotnie wygrał zawody kadry z wynikami 45,67 i 46,13 m, pokonując m.in. przyszłego rekordzistę świata Edmunda Piątkowskiego z Włókniarza Łódź i dwukrotnego mistrza naszego kraju Tadeusza Andrzejczyka z CWKS Warszawa.

„Pierwszy gratulacje złożył Piątkowski, ostatni Andrzejczyk . W obozie szum. Jakiś chłopak ze Skarżyska pogodził rywalizujących ze sobą dyskoboli. Lubię niespodzianki” – napisał w Kronice Granatu Skarżysko.
W lipcu Winiarski wygrał wynikiem 46,17 m kolejne zawody kadry w Tomaszowie Mazowieckim i został rezerwowym zawodnikiem reprezentacji Polski na II Międzynarodowe Igrzyska Sportowe Młodzieży w Warszawie. Ostatecznie w tej imprezie wystartowali Piątkowski, Andrzejczyk i Henryk Chojnacki z CWKS. Najlepiej wypadł ten ostatni, zajmując ósmą lokatę z wynikiem 47,65 m. Dwa tygodnie po tych igrzyskach Winiarski w Chełmnie rzucił 48,12 m.

Najlepszy skarżyski lekkoatleta zanotował w 1955 roku także znaczący sukces jako trener. Jego podopieczny Janusz Ostaszewski został mistrzem Polski młodzików w rzucie dyskiem (1 kg) z rekordem naszego kraju w tej kategorii wiekowej 51,12 m. Na najwyższym podium w rozegranych w Łodzi zawodach stanął również Stanisław Molendowski z Suchedniowa, który był najlepszy w biegu na 110 m przez płotki (91,4 cm) z czasem 17,0 s. Były to pierwsze mistrzostwa Polski młodzików, którymi wtedy byli zawodnicy w wieku 16 lat i młodsi.
Drugi rok z rzędu medalu w mistrzostwach Polski nie zdobyli juniorzy Kielecczyzny. W Pucharze Miast, czyli drużynowych zawodach reprezentacji województw seniorów, Kielce znów uplasowały się na trzecim miejscu od końca. Podobnie jak w 1954 roku wyprzedziły tylko Koszalin i Zieloną Górę.
W tabelach krajowych najwyżej plasowali się Krystyna Aleksanderek i Apolonia Krzemińska ze skarżyskiej Stali oraz Kazimierz Kunat i Bogdan Winiarski. Aleksanderek na koniec sezonu sklasyfikowana została na szóstym miejscu w 5-boju, a ponadto była w drugiej dziesiątce w biegach na 100 m i 80 m ppł oraz w skoku w dal. W tej ostatniej konkurencji zanotowała jednak spory regres, skacząc tylko 5,29 m – 38 cm bliżej niż w poprzednim sezonie. Ponadto radomianka uplasowała się w piątej dziesiątce skoczkiń wzwyż.

Wszechstronna Krzemińska miała szósty rezultat w 3-boju, a ponadto była w trzeciej dziesiątce w dal i w rzucie oszczepem oraz na początku czwartej na 100 m. Na 11. miejscu w biegu na 800 m
uplasowała się Krystyna Snop, znalazła się też w trzeciej dziesiątce na 400 m i w 3-boju oraz w czwartej na 500 m. Lokatę na początku trzeciej dziesiątki w oszczepie zajęła kolejna reprezentantka ostrowieckiej Stali Barbara Goraj, a pod koniec trzeciej Wiesława Kubisa ze skarżyskiej Stali w 3-boju. 30. wynik na 800 m miała Henryka Staneta z LZS Staszów. W piątej dziesiątce znalazły się Jadwiga Wysocka ze Zrywu Radom (w dal) i Natalia Białkowska ze Stali Skarżysko (oszczep).
Jeśli chodzi o mężczyzn, to na szóstym miejscu w tabeli dyskoboli uplasował się Bogdan Winiarski, a ponadto był w czwartej dziesiątce kulomiotów i w piątej młociarzy. Kazimierz Kunat był również szósty w rzucie młotem, a także w trzeciej dziesiątce w dysku i w czwartej w kuli. Wynik na poziomie czwartej dziesiątki uzyskał Edward Grzebień ze Zrywu Starachowice w rzucie oszczepem, w piątej dziesiątce znaleźli się Jan Jabłoński z radomskiej Stali na 10 000 m i Kazimierz Banasiewicz z Unii Pionki w skoku wzwyż.

Gospodarzem mistrzostw województwa po raz pierwszy był Ostrowiec Świętokrzyski. Najlepsze wyniki rozegranych 25-26 czerwca zawodów uzyskał reprezentant gospodarzy Kazimierz Kunat, który rzucił 54,70 m młotem i 42,96 m dyskiem. Ostrowiec stał się silnym ośrodkiem Królowej Sportu na Kielecczyźnie. Podsumowujący w „Słowie Ludu” sezon 1955 red. Mieczysław Kaleta wyliczył, że w puntacji za miejsca w dziesiątkach najlepszych w poszczególnych konkurencjach w województwie pierwsze miejsce zajęło Skarżysko-Kamienna, drugi był Radom, trzeci Ostrowiec, a dopiero czwarte Kielce. W porównaniu do poprzednich lat większy postęp był udziałem pań, które poprawiły rekordy wojewódzkie w 10 podstawowych konkurencjach. W pięciu – 100, 200, 80 m ppł, wzwyż i 5-boju – uczyniła to Aleksanderek, na 400 i 800 m Snop, w kuli Goraj, w dysku Krzemińska, a ponadto sztafeta 4×100 m Stali. Panowie ustanowili rekordy tylko w pięciu konkurencjach: Kazimierz Ziółkowski ze Stali Starachowice na 3000 m, Jerzy Przyborowski ze Sparty Radom na 400 m ppł, Adam Jóźwik z LZS Kielce w skoku o tyczce, Winiarski w rzucie dyskiem oraz sztafeta 4×400 m Stali.
Ale rok 1955 roku przyniósł nie tylko medale i rekordy. 6 grudnia w Skarżysku zawarte zostało lekkoatletyczne małżeństwo – miłość i wierność ślubowali sobie Apolonia Krzemińska i Bogdan Winiarski. Są razem już prawie 61 lat!

Pierwsze po wojnie medale mistrzostw Polski seniorów przyniósł lekkoatletom Kielecczyzny rok 1954. 6 lutego w zimowych mistrzostwach w hali w Poznaniu 21-letni Stefan Kowalik ze Stali Skarżysko zajął trzecie miejsce w pchnięciu kulą rezultatem 13,19 m. Wyprzedzili go utytułowani kulomioci – olimpijczyk z Helsinek Tadeusz Krzyżanowski ze Spójni Gdańsk (14,69 m) oraz zdobywca czwartego miejsca na igrzyskach w Londynie i rekordzista Polski Mieczysław Łomowski z Gwardii Gdańsk (14,29 m). Zawodnik ze Skarżyska pokonał m.in. Tadeusza Ruta z Kolejarza Wrocław, przyszłego brązowego medalistę olimpijskiego i mistrza Europy w rzucie młotem, który był czwarty w konkursie z wynikiem 13,12 m.

W ramach zimowych mistrzostw rozgrywano też rzuty długie na otwartym powietrzu. W rywalizacji dyskoboli Stefan Kowalik uplasował się na szóstej pozycji z rezultatem 36,79 m.

O tytuły mistrzowskie na stadionie lekkoatleci walczyli w lipcu w Warszawie w ramach II Ogólnopolskiej Spartakiady. Bardzo miłą niespodziankę sprawiła 20-letnia Krystyna Aleksanderek ze Stali Radom, która zdobyła brązowy medal w skoku w dal ze świetnym wynikiem 5,67 m. Sprawozdawca „Przeglądu Sportowego” Zygmunt Głuszek ocenił, że skoczkinie stoczyły „pojedynek na olimpijskim poziomie”. Zakończył się zwycięstwem Elżbiety Duńskiej ze Spójni Gdańsk, która skoczyła 5,95 m, wyprzedzając Marię Ilwicką z Kolejarza Katowice-Piotrowice – 5,77 m. Zwyciężczyni, występująca po wyjściu za mąż pod nazwiskiem Krzesińska, w 1956 roku zdobyła złoty medal olimpijski w Melbourne i ustanowiła rekord świata 6,35 m. Ilwicka (primo voto Chojnacka, secundo Piątkowska) to późniejsza złota i brązowa medalistka mistrzostw Europy w sztafecie 4×100 m i biegu na 80 m przez płotki.

Radomianka uległa więc tylko gwiazdom polskiej lekkiej atletyki. Redaktor Głuszek nazwał ją „rewelacyjna Aleksanderek”, a najlepszy skok, uzyskanym w pierwszej kolejce, tak opisał: „po rozbiegu pędzi już mała, ale diabelnie szybka Aleksanderek. Ląduje ładnie i daleko”. Zawodniczka radomskiej Stali wyprzedziła o 12 cm czwartą w konkursie Marię Kusion (po mężu Bibro) z AZS Kraków, która dwa tygodnie później została akademicką wicemistrzynią świata z wynikiem 6,00 m. 26 sierpnia w finale mistrzostw Europy w Bernie Kusion skoczyła 5,63 m i była ósma. Ilwicka zajęła szóstą lokatę (5,73), a Duńska zdobyła brązowy medal (5,83).

Rezultaty te pokazują wartość skoku na odległość 5,67 m Krystyny Aleksanderek, która jako pierwsza lekkoatletka z Kielecczyzny osiągnęła wynik liczący się nie tylko w Polsce, ale także na arenie międzynarodowej. W 1954 roku uzyskała ona także dwa wyniki I klasy – 12,7 s na 100 m i na 80 m ppł.

I klasę zdobyli również i awansowali do krajowej czołówki trzej miotacze: Stefan Kowalik w pchnięciu kulą i rzucie dyskiem, Bogdan Winiarski ze Stali Skarżysko w rzucie dyskiem i Kazimierz Kunat ze Stali Ostrowiec w rzucie młotem. 19-letni ostrowczanin na mistrzostwach Polski seniorów zajął bardzo dobre szóste miejsce z wynikiem 47,94 m, a sezon zakończył z czwartym rezultatem w Polsce – 54,80 m. Po raz drugi zmarnował jednak szansę zdobycia medalu w kategorii juniorów, którzy rzucali młotem o wadze 5 kg. Podobnie jak w 1953 roku znów miał nieważne próby. Jak informował „PS” w przekroczonym rzucie uzyskał ponad 62 m. Taki rezultat dałby mu drugie miejsce.

Kowalik latem nie powtórzył sukcesu z zimy, nie zdołał zająć miejsca w finale mistrzostw Polski. Zakończył sezon z rekordem województwa 14,21 m w pchnięciu kulą, który dał mu 10. miejsce w tabeli specjalistów tej konkurencji. W dysku rywalizował z Winiarskim, a w młocie z Kunatem. Bił rekordy województwa, ostatecznie im uległ, ale z rezultatem 51,03 m u plasował się na bardzo dobrym ośmym miejscu wśród polskich młociarzy i był 14. wśród dyskoboli z wynikiem 44,00 m.

Winiarski w mistrzostwach Polski rzucił dyskiem 41,87 m, zajmując siódme miejsce. „Miałem prawidłowo uzyskany rzut ponad 43 m, ale sędzia Sitek z Rzeszowa uznał go za 'spalony’. Podobny przypadek miał Kowalik. Był taki wściekły, że chciał uderzyć dyskiem w sędziego” – zapisał w Kronice Granatu/Stali Skarżysko.

Najwyższą formę Winiarski zademonstrował na koniec sezonu. Podczas zawodów Pucharu Miast w Rzeszowie rzucił dyskiem 46,90 m. Rezultat ten dał mu trzecie miejsce za 1954 rok i szóste w historii wśród polskich dyskoboli. Został zakwalifikowany do kadry narodowej, co wiązało się nie tylko z powoływaniem na obozy treningowe, ale i gratyfikacją w wysokości 450 ówczesnych złotych miesięcznie.

Wyniki mające wartość na arenie ogólnopolskiej uzyskiwała w 1954 roku 18-letnia Apolonia Krzemińska ze skarżyskiej Stali, ale w mistrzostwach Polski juniorów nie zdołała awansować do finału biegu na 100 m, a w skoku w dal była poza pierwszą dwunastką. W tabelach krajowych uplasowała się na 16. pozycji w 3-boju, w trzeciej dziesiątce w rzucie oszczepem oraz w czwartej na 100 m i w skoku w dal.

Pod koniec roku Barbara Goraj ze Stali Ostrowiec uzyskała wartościowy rezultat w rzucie oszczepem – 38,50 m, który dał jej 14. miejsce w Polsce. W czwartej dziesiątce w tej konkurencji była Natalia Białkowska ze skarżyskiej Stali, a jej koleżanka klubowa Wiesława Kubisa w piątej w biegu na 400 m. Krystyna Aleksanderek, bezsprzecznie najlepsza lekkoatletka Kielecczyzny w 1954 roku, poza czwartym miejscem w tabeli skoczkiń w dal była 20. w 3-boju, a także w trzeciej dziesiątce w biegach na 100 m i 80 m ppł.

Z mężczyzn prócz wymienionych trzech miotaczy w tabelach 50 najlepszych znaleźli się jeszcze: w czwartej dziesiątce Stefan Myszka ze Stali Starachowice (3000 m z przeszkodami) i Bolesław Szott ze Stali Skarżysko (rzut oszczepem), a w piątej Kazimierz Iwanowski z Unii Pionki (10 000 m) i Włodzimierz Olsiński ze skarżyskiej Stali (200 m).

We wspomnianym już Pucharze Miast występująca jako Kielce reprezentacja województwa wyprzedziła tylko Zieloną Górę i Koszalin. Po rzeszowskich zawodach Zygmunt Głuszek na łamach „Przeglądu Sportowego” pochwalił jednak: „Coraz większą żywotność przejawiają Kielce. Aleksanderek, Kowalik i Winiarski – to trójka, która wywalczyła sobie już miejsce w czołówce, a przecież jeszcze trzy lata temu w Kielcach nie można było na lekarstwo znaleźć dobrego zawodnika”.

W samych Kielcach i w 1954 roku było o to trudno. Najlepszym lekkoatletą ze stolicy województwa był 18-letni Zdobysław Stradowski z Budowlanych, który podczas II Ogólnopolskiej Spartakiady SKS w Poznaniu zwyciężył w 5-boju. Ten wszechstronny zawodnik wkrótce wyjechał jednak na studia do Krakowa i jako zawodnik Wisły bił w latach 1958-59 rekordy Polski w biegu na 200 m ppł i w 10-boju oraz startował w narodowej reprezentacji w meczach międzypaństwowych.

Pod koniec 1954 roku do wojska powołani zostali Stefan Kowalik i Włodzimierz Olsiński. Pierwszy przez następne dwa lata będzie reprezentował barwy Floty Gdynia, a drugi CWKS Warszawa

O tytuły najlepszych w województwie zarówno seniorzy, jak juniorzy i po raz pierwszy młodzicy walczyli w 1954 roku w Kielcach. Mistrzostwa w tej pierwszej kategorii odbyły się na stadionie Gwardii (później Błękitni) 4-5 września. Po trzy konkurencje wygrali Krystyna Aleksanderek (bieg na 100 m, skoki wzwyż i w dal) i Stefan Kowalik (skok w dal, pchnięcie kulą i rzut młotem). Kowalik poza konkursem miał też najlepszy wynik w rzucie dyskiem.

W całym 1954 roku nie mieliśmy na Kielecczyźnie ani jednych zawodów rangi ogólnopolskiej. Wpływ na to miał fatalny stan obiektów. „Bieżnie na stadionach w Radomiu, Ostrowcu, Pionkach, Skarżysku i Starachowicach praktycznie nie nadają się do przeprowadzenia poważniejszej imprezy. To samo (może jeszcze gorzej) jest ze skoczniami i rzutniami. Jedynym stadionem, gdzie bieżnia, skocznie i rzutnie były dość dobre, jest stadion ZS Gwardia w Kielcach. Piszemy były, bo niestety już nie są. Bieżnia zaliczała się niegdyś do lepszych w Polsce, obecnie znajduje się w opłakanym stanie. Od kilku lat jest bezlitośnie eksploatowana (i to nie tylko przez lekkoatletów) i nikt nie pomyślał nawet o jej konserwacji i odświeżeniu. I tegoroczną wiosnę witała ona nowymi połaciami bujnej trawy” – pisał w maju w „Słowie Ludu” Mieczysław Kaleta.