Blog

Rok 1949 nie nie był dobry dla Królowej Sportu na Kielecczyźnie. Do Warszawy przenieśli się trzej najlepsi lekkoatleci Kielc i regionu, zaliczający się do krajowej czołówki: sprinter Maciej Piwowoński oraz skoczkowie Stanisław Brzozowski i Stanisław Kowal. Wszyscy byli zawodnikami Harcerskiego Klubu Sportowego Lechia, który pod koniec 1948 roku z powodu problemów finansowych połączył się z Tęczą.

W 1949 roku kluby w ramach centralizacji życia publicznego i podporządkowywania sportu ideologicznym celom władz wchłonęły duże zrzeszenia. I tak w Kielcach Tęcza stała się Spójnią, a w Skarżysku Granat – Stalą. Stal zastąpiła też Broń w Radomiu i KSZO w Ostrowcu Świętokrzyskim. W wiadomościach sportowych w prasie z tego okresu podawano czasem obydwie nazwy, a niekiedy tylko nazwę miejscowości, z której pochodził zawodnik.

Najsilniejszą pozycję na lekkoatletycznej mapie regionu miała kielecka Tęcza/Spójnia. Główną rolę odgrywali w niej uczniowie Gimnazjum im. Jana Śniadeckiego, które zmianach w systemie oświatowym stało się liceum. Uczniami tej szkoły byli m.in. Wiesław Kurzyk, Witold Konietz, Jerzy Gala, Mieczysław Kaleta, Zbigniew Mikosz, Zdzisław Osuch czy początkujący tyczkarz Adam Jóźwik.

Kurzyk był w 1949 roku niewątpliwie najlepszym lekkoatletą Kielc. Z wynikiem 11,3 s na 100 plasował się w czwartej dziesiątce najlepszych polskich sprinterów. W październiku wystąpił w sztafecie 4×100 m Polski Południowej w meczu z Polską Północną w Jarosławiu.

19 czerwca w Kielcach rozegrany został mecz Polski Zachodniej z Polską Południową, w którym z kolei wystąpił dyskobol Bogdan Winiarski ze Skarżyska-Kamiennej. Rzucił dyskiem 37,81 m (niektóre źródła błędnie podają 39,82) i został powołany na obóz kadry narodowej na przełomie sierpnia i września w Katowicach. Po jego zakończeniu odbyły się zawody z udziałem dyskoboli z Węgier. Nie był to udany start Winiarskiego, ponieważ zajął ostatnie piąte miejsce z wynikiem 35,56 m.

Mecz w Kielcach był w 1949 roku jedyną ogólnopolską imprezą w regionie z pełnym programem konkurencji lekkoatletycznych. Według „Życia Radomskiego”, oglądało go 1500 widzów. Także w czerwcu w Ostrowcu rozegrano mistrzostwa Polski hutników i metalowców w biegach przełajowych. Bieg kobiet na 1000 m wygrała reprezentująca Starachowice Barbara Dąbrowa z Parszowa,  przed zawodniczką gospodarzy Przybyłek.

Największą frekwencję miały Biegi Narodowe – odbywające się najpierw na szczeblu powiatu, potem województwa i kraju. W Kielcach i Radomiu mieliśmy po kilka zawodów międzyszkolnych. W I Ogólnopolskich Igrzyskach Szkolnych w Warszawie Ozga z Ostrowca zajęła trzecie miejsce w rzucie dyskiem z rezultatem 26,48 m (w eliminacjach miała 26,98).

Mistrzostwa okręgu rozegrano 1 i 2 października po raz trzeci w Kielcach. Jak informowało „Słowo Ludu”, które zaczęło się wtedy ukazywać jako organ Komitetu Wojewódzkiego PZPR, startowało w nich 25 zawodników z Kielc, Radomia i Skarżyska oraz osiem zawodniczek z Kielc.

Tytuły wśród pań zdobyły: Krystyna Rozpara na 100 m (15,0), Kateusz na 200 m (33,0) i w dal (4,21), Dobrohorska wzwyż (1,15), w kuli (8,19) i dysku (23,92).

Mistrzami okręgu mężczyzn zostali: Wiesław Kurzyk na 100 m (11,4), w dal (6,07) i w trójskoku (12,01), Witold Konietz na 200 m (25,2), Mieczysław Piróg na 400 m (59,8), Jerzy Gala na 800 m (2.16,2) i na 1500 m (4.59,8), Henryk Jędra na 1500 m (20.37,4), Adam Borchólski wzwyż (1,60), Józef Chmiel w tyczce (2,73), Bogdan Winiarski w kuli (11,48), dysku (36,32) i oszczepie (41,15) oraz sztafeta Spójni Kielce.

„Wyniki osiągnięte w ramach mistrzostw należy uważać za słabe” – komentowało „Słowo Ludu”. Karierę dziennikarską w tej gazecie rozpoczynał wówczas Jan Frandofert, piłkarz, koszykarz i lekkoatleta Tęczy/Spójni, później Gwardii Kielce, a po przeprowadzce do Krakowa od połowy lat 50. dziennikarz sportowy „Gazety Krakowskiej”, „Echa Krakowa” i „Tempa”. W opisywanych mistrzostwach okręgu zajął drugie miejsca w biegach na 800 m (2.17,4) i 1500 m (5 min.). Należał również do czołowych miotaczy w okręgu.

Na koniec omówienia 1949 roku odnotujmy jeszcze sukces szkoleniowca Józefa Bobińskiego, wychowawcy wspomnianych na początku zawodników kieleckiej Lechii. Otóż jako jedyny z Kielecczyzny powołany został przez PZLA na kurs „zaawansowanej kadry instruktorskiej”, po którym otrzymał stopień trenera II klasy z prawem ubiegania się o klasę I po trzech latach.